Geosiatki muszą w konstrukcjach budowlanych zachowywać swoje właściwości przez dziesiątki, a nawet setki lat. Dlatego poddawane są wielu testom, które gwarantują użytkownikom, że geosiatki spełniają stawiane im wymagania.
Oprócz testów wytrzymałościowych, które opiszemy nieco dokładniej, geosiatki poddawane są również testom odporności na wpływy atmosferyczne, działanie substancji chemicznych, a także testom potwierdzającym, że nie ulegają wpływowi grzybów, pleśni, bakterii ani enzymów.
Najważniejszą cechą geosiatki jest jej wytrzymałość. W Europie bada się ją na pasku geosiatki o szerokości 20 cm w warunkach laboratoryjnych. Urządzeniem do określania wytrzymałości geosiatki jest zazwyczaj hydraulicznie napędzana rama, w której próbka geosiatki jest mocowana i rozciągana. Podczas rozciągania mierzy się siłę działającą na próbkę. Największa siła osiągnięta w momencie zerwania próbki odpowiada wytrzymałości geosiatki.
Szczegół mocowania geosiatki w urządzeniu testowym
Podczas pomiaru wytrzymałości geosiatki ważne jest również, jak bardzo geosiatka wydłuża się pod obciążeniem.
Ogólnie można powiedzieć, że im mniejsze wydłużenie w momencie zerwania próbki, tym geosiatka jest bardziej odpowiednia do zastosowań w konstrukcjach budowlanych.
Ponieważ geosiatki są produkowane z tworzyw sztucznych, mają tendencję do wydłużania się nawet wtedy, gdy siła, której są poddane, pozostaje niezmienna.
Zjawisko to nazywa się pełzaniem (ang. creep). Ważne jest, aby geosiatki nie zerwały się pod wpływem długotrwałego działania siły. Testy pełzania określają maksymalną siłę, jaką geosiatka może być obciążona w konstrukcji budowlanej. Testy te przeprowadza się w wyspecjalizowanych laboratoriach. Próbki geosiatek poddane różnym temperaturom wiszą przez wiele lat zawieszone i obciążone. W regularnych odstępach czasu monitoruje się ich wydłużenie, na podstawie którego określa się maksymalną bezpieczną siłę.
Laboratorium do pomiaru pełzania geosiatek i szczegół jednej z próbek
Nic nie znaleziono, zapytaj jako pierwszy.